Lipiec, teoretycznie w Edynburgu jest to najcieplejszy miesiąc w roku Szkoci są dziwni, co chwilę słyszę, że jest tak okrutnie gorąco, że nie potrafią normalnie funkcjonować. Przy temperaturze dwudziestu dwóch stopni Celsjusza, zarzekali się, że to jest najcieplejsze lato od przeszło piętnastu lat. Masakra jakaś. Faktycznie zrobiło się cieplej, ale przy okazji, jest dużo deszczu, więc wilgotność powietrza chwilami może doprowadzać do szału. Jednak miasto samo w sobie jest piękne. Czasami jak mam chwilę, wolno sobie spaceruję po czasem dosyć krętych uliczkach. Edynburg ma naprawdę uroczę położenie. Z jednej strony jest morze, a z drugiej góry. Na tym atrakcję się kończą. Nadal pracuje we włoskiej restauracji u tego kurduplastego zboka. Pojawiła się nowa dziewczyna, też Polka. Bardzo ładna, brała udział w jakimś konkursie piękności, z tego co mówiła doszła nawet do finałów. Wysoka, ładna blondynka, z dużymi niebieskimi oczami. Też jest kelnerką, chociaż ten obleśny Włoch, często prosi ją, żeby dodatkowo zajęła się pracą jaką jest sprzątanie. Ona tego nie lubi, nie dziwię, jej się, pewnie cały czas czuje na sobie, jego obleśne spojrzenie. Nie wiem, dlaczego, ale mnie traktuje jakoś inaczej, tak jakby obwiał, że może mnie wystraszyć, a może fakt, że dosyć często po pracy, przychodzą po mnie moi współlokatorzy, ma jakieś znaczenie. Sama nie wiem. Jednak powoli, zaczynam się rozglądać, za czymś innym. Szef robi się coraz bardziej bezczelny i nachalny. Wczoraj zaproponował mi wspólny wyjazd na południe Szkocji, kiedy grzecznie, ale jednak stanowczo odmówiłam, zapytał, czy nie chcę dorobić dodatkowo, zajmując się jego domem, a dokładnie sprzątaniem mieszkania. Aż mi dreszcz przebiegł po plecach na samą myśl, że mogłabym znaleźć się z nim sama w jednym pomieszczeniu. On ma w sobie coś z robaka, wydaje się w swoim sposobie bycia odrażający i obślizgły.